alexander cozens

now here is something a friend of mine showed me. i used to think art-history was driven by 'inventions.' complete original thought. kind of what you would expect of a marcel duschamps.
this friend dropped a name i hadn't heard before. in a discussion we had about american-expressionism. i claimed, at the time, that it was 'original.'
re-invention of painting and such. the things they teach you (and me) in artcollege.
enjoy these alexander cozens drawings, sketchings, paintings.

it does not prove this claim made by alot of artstudents i've come acros. 'you can't be original, so don't even try.'
it actually supports the idea of originality. but, as we both concluded in that discussion, almost 4 years ago. originality is something you obtain by working hard, and knowing what you are doing. originality is pushing the boundaries of your craft

picasso

i mostly admire his drawings. ill give you one right now. more later.

the odalisque

it's a styleform that seemed to have grown in popularity since the invention of it. orientalism originally was a way of depicting these beautifull mysterious arab women. maybe the most beautifull example was painted by ingres.
some time later. about a century, the odalisque seemed to have become a reason to paint beautifull women. an excuse almost. the art-changing artist gladly used the theme of the 'odalisque' and started playing with it. the content didn't change much. mysterious beautifull women. the form changed alot however.
i brought henri matisse and a sketch of picasso along for this.
i have got alot more where these come from. i'll post them later.
these paintings always remind me of staring at girlfriends, when they aren't aware of it. an odalisque is just a little bit like staring through a keyhole

gustave van de woestijne

a simple study of a farmdaughter's face.

balthus

these paintings tend to speak for themselves. i haven't met anyone not flustered by these images. a bit scary, a bit mysterious. very beautifull.

Vilhelm Hammershøi

Vilhelm Hammershøi is a danish painter. he seems to have fallen out of the collective awareness of europe. thank god the danes remember him, or i wouldnt know about him.
he's mostly active in the 1900s, he lived from 1864 till 1916.
he lived in the right time to be called an impressionist, but his country of origin differs. france is a colourfull bon-vivant country, opposed to denmark.
and this is one of the main reasons i like Hammershøi, he's an impressionist in a darker nation. he's just as sensitive to light and surrounding as any impressionist out there, but it differs in outcome.

somewhere in there, there's a whiff of another great northern (dutch) painter sensitive to his surroundings. johann vermeer...

pierre bonnard, the real one

i thought i might post an original bonnard. you might have an urge to start comparing. i'm not nearly as good as he is. i'm still in complete awe.
if you compare, notice i study painting by using his work. please, compare with that in mind. i'm not trying to be his copy. i like to think i show respect to his originality by not copying him. but rather to derive a new 'original' work.

the appearance of automatovpetrov.blogspot.com has changed, today.
this blog exist for a while now, but it is becoming a serious pass-time now.
i might change more things in the following days.

things should be simpeler now. easier.

some may have noticed. i switch between languages freely.
sometimes, being belgian, i cant really find the right trail of though in the english language. so i write dutch.
it is important to me to write with the right intensity, but i barely even succeed doing that in dutch. i'm not very eloquent in both languages. im not a writer.
i try to get by.

jules lefebvre

jules lefebvre,
actief in de late jaren 1800

lucian freud

ik hoor je al komen,
deze jongen post niet meteen grote verrassingen. namen die je nog niet gezien hebt?
ik denk dat ik eerst alles wil opgesomd hebben.
schilderkunst is zo complex. dat fundament moet eerst gelegd worden

er is iets met lucian freud.
ik ga dit niet aantonen, of uitleggen. de beelden spreken voor zich.
kijk vooral naar de laatste foto. die bewijst waartoe schilderkunst in staat is.
let goed op. gebruik je ogen

ik trakteer op een foto van mijn werkplaats. het deel van mijn werkplaats in mijn kamer dan toch. ik zit hard te storyboarden, en ik dacht dat moment van werklust te delen met de digitale wereld.
voor je je vragen stelt over die bizarre prent boven mijn bureau... het torso.
dat is alexander petrov!
op het lichaam van arnold schwarzenegger. enkele vrienden uit nederland photoshopten het na de volgende uitspraak die ik in die groep lanceerde:
'als er een poster bestond van petrov, ik hing die bovenop mijn bed. ik ben fan'

de week nadien had ik die poster.

caillebotte

dankzij yannick D. uit W kwam het volgende artikel in mijn handen gewaaid.
ik werd geinterviewd, in die 15 minutes of fame van me, maar had het artikel nooit gezien. dankjewel Y. Desmet.
pikant detail: mijn artikel stond volop tussen de vele, vele doodsberichten die deze maand december kleurden.

gisteren op canvas

een schermkluisterend documentaire over generaal franco. toch maar een gelegenheid om het nog steeds actuele schilderij van picasso van onder het stof te halen. de guernica.

Om de Basken, die aan de zijde van de republikeinen streden, op de knieën te dwingen werd de historische binnenstad van Guernica op 26 april 1937 door de Duitse Luftwaffe platgebombardeerd, in die tijd bondgenoten van generaal franco. Dit bleek het eerste terreurbombardement op burgers (in Europa).

de bader, paul cezanne

in dit schilderij voel je de kunstgeschiedenis kantelen. het is niet zo historisch of groot zoals 'impression, soleil levant', het is niet meteen een historische landpaal.
geschilderd in 1885, een tijdje na het grote begin van de moderne kunst, ondertussen is postimpressionisme al een feit. hoewel, vast nog niet zo genoemd. daarvoor heb je historici nodig, en die kijken alleen terug.

vergelijk dit werk eens met de grote middeleeuwe en verlichte schilderkunst. lichamen worden opgehemeld, zelfs monsters zijn perfecter dan het leven zelf.
deze pose is ongemakkelijk, de jongen in het werk weet niet zo goed hoe hij zich moet gedragen. het is ook zo geschilderd. cezanne heeft het model geschilderd, zoals hij daar stond. dat moment heeft hij uitvergroot, met zijn penseel.

dat kantelpunt fascineert me.
schilderkunst was wereldomvattend,
kleine toetsen en streekjes, met grote gedachten, en grote bedoelingen

en plots ontdekken schilders de kleine dingen in de wereld
en de toetsen, de penseeltrekken werden groter.

het valt op, toch?

jeff wall

schildert met een fototoestel

ik vond dit pareltje door google te gebruiken als swerelds grootste museum. een museum die ook geen enkele kwaliteitsstandaard kent. voor elke term die je tikt in googlepictures mag je 90% bagger verwachten. maar in die modder, vind je soms pareltjes als deze. ik weet niets over de schilder, of uitvoerder. ik weet alleen dat het geschilderd is in de jaren 1900. als bron daarvoor steun ik op de datum in de bestandsnaam. hopelijk is die betrouwbaar.



dit is van berlinde debruykere, een hedendaagse kunstenares.
ik gebruik dit werk om even een punt te maken, iets wat me al jaren stoort.

de term 'moderne kunst' valt wat weg, als je deze dingen aanschouwt.er is niets nieuws onder de zon. wat 100 jaar geleden al stond, staat er nu nog. dezelfde conclusies, dezelfde vormgeving.
ik hoor die horden, honderden kunststudenten al schreeuwen, dit is wat wij al sinds het eerste jaar beweren. 'je kan niet langer origineel zijn, alles is gedaan, dus doe geen moeite.'waarna die kunststudenten ook geen moeite meer doen. ze houden op met nadenken en plagieren schaamteloos bestaande grote kunstenaars. meestal zijn ze dan nog eens trots op wat ze bereiken.

ik zou heel graag even de nuance aanwijzen.
ik wil even de functie van die twee werken aantonen. er is een radicale tegenstrijdigheid in het 'waarom' van die werken. Berlinde de Bruykere gebruikt dergerlijke tekeningen om de wereld die ze maniakaal opzoekt te verdiepen. daarmee breidt ze uit wat ze al heeft, ze gaat met dergerlijke tekeningen op zoek naar de grenzen van wat ze wil vertellen.
'reclining female nude' is dan anders. dat gaat over een post-impressionist met een obsessie voor wat die ziet. het typeert de periode. rond 1900 had je een hele grote groep schilders die 'keken.' hun obsessie betreft het weergeven van dat kijken.

de obsessie van de twee werken is volledig anders. de ene is een ge-interioriseerde obsessie, die van berlinde de bruykere, de andere is een ge-exterioriseerde obsessie. die van de post-impressionisten.

de obsessie van kijken en hoe je dat op papier zet
tegenover
de obsessie van beleven, en hoe je dat op papier zet

ik gebruik schriftjes en word om dergerlijke dingen neer te schrijven. deze keer probeer ik het eens langs deze blog.

the 'how'

, picture by sarah goldenshoes

this is just a test
a taste of things to -hopefully- come

its interesting how ambitions can be realised,
but at a certain point you can work al you want,
the succes of your work lays in someone elses hands
the only way i control the faith of this project is by obsesivly working at it

happy newyear

i want to introduce you to three amazingly beautifull women.
paintings can make you fall in love. or lust.
and with these three i hope you might finally understand the story of pygmalion.
i would like too see these people, these situations, happen in real life. same colours, same shapes, same feelings.

please, enjoy
i want you to understand what paint is capable of.

i went to see luc degryse yesterday.
he want's to exhibit some of my work in februari. showing it in the departement where i graduated.
seems like a nice idea, right?
i do think so.

two pictures i find very interesting.
one is the poster fril 'the birds' by hitchcock.
the other one is an antique postcard i found while browsering ebay.
part of being interested in art is never stopping at it's own borders.
not everything needs to come out of a museum. most things that are never really
exhibited belong in musea more than current artists.

i went to 'night of the museum'(nacht van het museum) last week, and the exhibition in the SMAK gallery, the ghent museum of modern art almost made me cry. it was uphauling, honestly.

enjoy the pictures,
i'll explain sometime soon why i find them interesting.

updating the blog

'oh, listen to him babble,he's full of intentions again' i hear automatov moan.
don't worry, dearest friend, ill expand this personal cult around you. it is about time you , dear petrov, gain some personality.
i am going to make you a real character.
'great' he sighs sarcastically

here's the idea of automatov petrov. the deeper, underlying thought. for those who aren't afraid to be deep, off course. automatov petrov is a metaphore. an explanation for what's intense about painters. they are all searching for a way to depict theyre dailey lives. what they see of what they feel or whatever. this urge to depict, is like another persona.
a painter lives a life like any other, but in the back of his head, through his eyes, another man watches. someone observing everything.

it's been a while since i've posted here
don't hold it over my head,
it has also been a while since i've painted something i was happy with.
i'm thinking about expanding this blog, actually. you'll notice it when the big change happens.
but automatov might start chatting about my new film project, 'the invisible man'
we'll see how it goes

in the mean time, here's another bonnard-interpretation. i actually enjoy painting myself in his world. i've always been so jealous of his paintings, this kind of feels like a friendly invasion. it kinda summarizes were i would want too be

bonnard

both paintings are based on paintings by bonnard, mon maître.

dear god,
its almost been a month since i last posted
i really need to update again.
one piece of advice for people who want to keep painting on a high pase
do not do a summer job. this past month has been nothing more than taping
boxes and counting clothes
boring

i have painted though,
but not with alot of energy i'm afraid

two more for the shortfilm.
i've got a marble table in my workshop, i sometimes get fascinated by the way simple objects relate to the marble. i get an oppurtunaty to see the object dissapear in the paint, and appear again, in the different ways light falls on them